Zo obstinaat als ik word van de mensen die het allemaal gewoon niet zien of willen zien, zo ontzettend boos en furieus word ik van alle ouders en leerkrachten die maar blijven meegaan in de kindermishandeling die al maanden gaande is. En dan ook nog het lef hebben om hun eigen gedrag goed te praten. Woest word ik ervan. En dat zegt iemand die je niet snel op de kast krijgt.

Het begon natuurlijk allemaal heel subtiel. Nou ja, subtiel. Op de basisschool van mijn jongste zoon hingen er van de ene op de andere dag grote, gele verkeersborden met teksten als ‘Verboden voor ouders om de school te betreden’ en ‘Afstand houden’. Ook werden er stippen op het schoolplein getekend, met 1,5 meter afstand ertussen, waar de ouders die hun kind kwamen ophalen dan moesten gaan staan. Je werd geacht om achter het hek afscheid van je kind te nemen en via een ander hek het schoolplein weer te verlaten. Bij dat hek stond dan een groot bord dat dit alleen een uitgang was en het verboden was om via die opening naar binnen te glippen.

In de klas van mijn jongste zoon, toen nog klas 3/4, hing een grote poster. Het was geen officieel affiche van het RIVM. Deze was in elkaar geknutseld door, hoogstwaarschijnlijk, een heel bange leerkracht. Er stonden drie plaatjes opgeplakt met een tekst eronder. De boodschap was duidelijk. ‘Geen handen schudden’ , ‘Geen knuffels geven’ en ‘Niet stoeien.’ In eerste instantie wist ik niets van deze poster af. Ik mocht immers niet meer in de klas bij mijn kind komen. Gelukkig is mijn jongste zoon praatgraag en vertelt hij mij veel. Zo kwam hij helemaal ontdaan thuis, omdat hij straf had gekregen. Bij de vraag “Wat had je gedaan dan?” Zei hij dat hij volgens de juf stout was geweest, samen met een vriendje. Ze hadden gestoeid op het schoolplein, terwijl dat niet meer mag. Dat was gevaarlijk. Ze konden er kwetsbaren ziek mee maken. Misschien kun je je voorstellen dat ik hem in eerste instantie niet geloofde. Straf, omdat je gestoeid zou hebben? Dat leek mij stug. In tranen vertelde hij over de grote poster die in de klas hing. Toen de school dicht was ben ik naar school toe gegaan en heb door het raam in de klas gekeken. En jawel. Mijn kleine man sprak de waarheid. Van de poster heb ik een foto gemaakt en deze per mail naar de directeur gestuurd. Hij verwees mij naar de desbetreffende leerkracht. Maar van haar kreeg ik een mailtje met het verzoek om contact op te nemen met de directeur. Oftewel, ik werd van het kastje naar de muur gestuurd. Toen ik beide personen terug mailde dat ik hier melding van zou maken bij de kinderbescherming, kreeg ik geen reactie. Wel was de poster de volgende dag weg en kinderen konden weer ongestraft stoeien.

En dan dat snottebellen beleid. Hoe verzin je het? Dat ze het roepen is één ding, maar dan al die ouders die meteen volgzaam een staaf in het neusje van hun kind laten duwen. Zonder na te denken over de consequenties en gevolgen. Pure misdaad en als je dat als ouder zijnde niet inziet, verdien je het niet eens om überhaupt kinderen te hebben. Wat mij betreft mogen al die ouders die dit toelaten straks allemaal kaal geschoren op de platte kar het dorp doorgetrokken worden. Precies wat ze deden met moffenmeiden. Dat valt nog in het niet met de kindermishandeling die nu al 15 maanden gaande is. En dan heb ik het nog niet eens over de mondkapjesplicht en de zelftesten op middelbare scholen. En iedereen die dit schaapachtig toestaat.

Iedere keer wanneer ik mijn jongste zoon naar school breng en de directeur bij het hek zie wachten, moet ik echt tot tien tellen. In de frisse buitenlucht staat hij daar de ouders en de kinderen te verwelkomen. Met een grote zwarte mondluier op zijn gezicht. Een angstaanjagend gezicht en zo ontzettend overbodig. Ik heb dan de neiging om dat ding van zijn gezicht te trekken en te vragen of hij wel helemaal gezond is in zijn bovenkamer. Het antwoord op die vraag weet ik natuurlijk al. En nee, in werkelijkheid doe ik het niet. Niet omdat ik bang ben voor een aanvaring of voor de gevolgen, maar simpelweg omdat ikalle kinderen op dat schoolplein mijn boosheid wil besparen. Want als ik dat doe, ben ik geen haar beter dan al die mislukte ouders en leerkrachten die zwijgend instemmen met dit beleid. Toch blijf ik er wel tegen vechten. En thuis leg ik mijn jongste zoon uit dat dit soort mensen niet beter weet. Gelukkig zijn kinderen wijs en weten de meesten wel beter. Wanneer je echt iets voor een ander wilt betekenen dan doe je hier niet meer aan mee. Stoppen met het beleid is de enige optie. Dat doe je niet voor jezelf , maar voor een ander. Voor de kinderen en de kwetsbaren. Denk daar maar eens goed over na.


Carool Rijnierse

Carool Rijnierse is tekstschrijfster en plaatst hier iedere dinsdag, donderdag en zaterdag een column over het wel en wee van het leven.
Ze heeft drie zoons, drie honden en drie katten. Meer dan 22 jaar heeft ze voor haar werk gereisd en daardoor een eigen kijk op de wereld gekregen.



Geachte bezoeker,

Het maken van video's en het onderhouden van deze website kost tijd en geld. Wij hebben ervoor gekozen om ons in te zetten voor dit initiatief, omdat we menen dat het nodig is. Het is onze bijdrage aan transparante, eerlijke en volledige berichtgeving.

Waardeer je ons werk en wil je ons steunen? Dan stellen we een bijdrage zeer op prijs. Dat kan via één van onderstaande doneer-opties, of door een bestelling in onze webshop. Dankjewel!

~ Erik van der Horst

 

Een volk dat voor tirannen zwicht,
zal meer dan lijf en goed verliezen,
dan dooft het licht.

~ Hendrik Mattheus van Randwijk, 1906-1966

pak-je-privacy-terug-3-960px.jpg

BigTech-vrije telefoon...

Doet alles wat je huidige telefoon ook doet

* behalve je data delen met BigTech en derden

Meer info...

Pak je privacy terug