Je herkent ze vast en zeker wanneer je ze voorbij ziet komen. Uniek in hun eigen soort. Moedig en vastberaden willen ze koste wat kost de wereld redden. Dapper en heldhaftig. In hun eentje zitten ze achter het stuur in de auto. Met een mondkapje op. Een afdruk en tevens indruk die niet meer uit ons straatbeeld weg te denken is. The Lone Ranger op een missie. Klaar om de pandemie letterlijk te lijf te gaan. Een held zoals we nooit eerder zagen.

Je kan er lacherig om doen. Of verbaasd. Daar heb ik mij ook schuldig aan gemaakt. Totdat je je probeert in te leven in dit type mens. Ergens hoop je stiekem dat dit soort wezens heel snel uitsterven en nooit in de geschiedenisboeken beschreven zullen worden. Zoals de mammoet er opeens niet meer was, zou het maar zo kunnen zijn dat ook deze eenlingen stilletjes en geruisloos ten onder gaan. De vraag is: willen we dat? Willen we daadwerkelijk dat dit unieke ras zonder erkenning onze planeet zal verlaten? Want wie zijn ze en wat beweegt ze? Deze vraag hield mij bezig en de antwoorden wil ik jullie niet onthouden.

Er zijn namelijk drie type mensen. Het eerste type zijn de mensen die voor de rode pil gaan. Zij doorzien wat er daadwerkelijk aan de hand is in de wereld. Zij accepteren niet blindelings dat hun leven beperkt wordt en vrijheden worden afgenomen, omdat de wereldleiders een agenda willen doordrukken. Deze mensen weten wat het leven inhoudt en gaan hier helemaal voor.

Het tweede type zijn de zogeheten slapers. Zij kiezen voor de blauwe pil en laten anderen bepalen hoe zij moeten leven. Zij stellen geen vragen, maar doen gewoon wat hen wordt opgedragen. Met oogkleppen op accepteren zij iedere wet en regelgeving, ook al is deze nergens op gebaseerd. Je herkent ze aan hun oneindige blik en een mondkapje op hun gezicht of op hun kin. Ook al staan de blauwe pil-slikkers niet geheel achter de maatregelen, ze zullen nooit en te nimmer hier iets tegenin brengen. Ze staan ook bekend als ‘de slappe hap.’ En zonder ruggengraat.

Het derde type is de eenzame strijder. Wat je ook van hen vindt, ze staan wel ergens voor. Zij zijn een soort verlengstuk van de overheid, het RIVM en alle Ab Osterhausen bij elkaar. Dit type mens is zo overtuigd dat er een zeer gevaarlijk virus rondwaart, dat ze er alles aan doen om dit te bestrijden. Het mondkapje is sinds maart 2020 niet meer af gegaan, drie meter is de minimale afstand en dankzij hen zijn de aandelen in desinfecterende handgel gestegen. Zij zijn zelfs zo overtuigd van het gevaar, dat ze het nodig vinden om BigTech te helpen met het censureren van de rode pil-slikkers. Zij zijn de trollen die ieder tegengeluid op sociale media rapporteren en grote posters van Hugo en de twee Diedericks boven hun bed hebben hangen.

Dus, wanneer je vandaag weer zo’n strijder in z’n uppie mét een mondkapje op in de auto ziet zitten, denk dan even aan mijn verhaal. En toon wat respect of bewondering. Ze zijn hoe dan ook krachtiger dan het gros dat nog voor die blauwe pil kiest. Met de blauwe-pil-slikkers kun je zeker geen oorlog winnen. Aan dat soort mensen heb je helemaal niks. Die kunnen alleen maar schaapachtig teksten uit hun mond laten rollen, zoals: “Tja, ik vind die maatregelen ook stom, maar wat doe je er aan?” En: “Natuurlijk neem ik die prik. Ik wil op vakantie.” The Lone Ranger is een held. Hij laat die prik zeker zetten, maar puur omdat hij gelooft dat dit de heilige graal is. Dat kun je stom vinden, maar je kunt het ook passievol noemen.

Niet alleen The Lone Ranger is een held. Ook die leerkracht met dat mondkapje op, buiten op het schoolplein. En de receptioniste aan een balie, die met mondkapje op zegt dat je wel mag zwemmen met een groep, maar in je eentje onder een zonnebank mag niet omdat dit levensgevaarlijk is. Deze mensen staan ergens voor. En verdienen eigenlijk een lintje. Of een staande ovatie. Het liefst lang genoeg om zichzelf eraan te kunnen verhangen, maar dat terzijde. Geniet nog maar even van dat soort mensen. Met het laten zetten van die prik vallen ze vroeg of laat toch om. Tot die tijd zijn het de helden van nu. Mijn respect krijgen ze. De eenzame strijders.


Carool Rijnierse

Carool Rijnierse is tekstschrijfster en plaatst hier dagelijks een column over het wel en wee van het leven.
Ze heeft drie zoons, drie honden en drie katten. Meer dan 22 jaar heeft ze voor haar werk gereisd en daardoor een eigen kijk op de wereld gekregen.



Geachte bezoeker,

Het maken van video's en het onderhouden van deze website kost tijd en geld. Wij hebben ervoor gekozen om ons in te zetten voor dit initiatief, omdat we menen dat het nodig is. Het is onze bijdrage aan transparante, eerlijke en volledige berichtgeving.

Waardeer je ons werk en wil je ons steunen? Dan stellen we een bijdrage zeer op prijs. Dat kan via één van onderstaande doneer-opties, of door een bestelling in onze webshop. Dankjewel!

~ Erik van der Horst

 

De geboorte van een recht
betekent bijna altijd de dood van een vrijheid.

~ Sully Prudhomme