Iedere keer weer die persconferenties. Carool vraagt zich af hoe die gesprekken van te voren in het Catshuis steeds tot stand komen, aangezien er iedere keer weer opnieuw andere regels bedacht moeten worden. 

Hugo zakt onderuit in de lederen fauteuil en legt zijn voeten op het bureau. Zijn schoenen glimmen en zien eruit alsof ze nieuw zijn. Dat is Mark ook niet ontgaan.
“Nieuw?” Hij wijst naar de glimmende punters van zijn collega.

“Deze? Nee joh. Die heb ik alweer eventjes. Mezelf op getrakteerd toen ik het stokje van Bruno mocht overnemen. Maar het is natuurlijk wel kwaliteit, hèh, dus dat zie je.”

Mark knikt en lacht er een beetje schaapachtig bij.

Hugo wrijft in zijn handen alsof ie zich ergens op verheugt. “Zo, wat gaan we deze keer weer allemaal voor onzin aankondigen tijdens de persconferentie? We zullen het volk toch weer een beetje schijnvrijheid moeten teruggeven, anders krijg je huilie,huilie en worden we steeds ongeloofwaardiger.”

Mark knikt wat en denkt na. “Ik heb aan Angela beloofd dat we het wel op de Duitse manier blijven doen. Maar Huug, jij verzint altijd fantastische varianten hierop, dus ik heb daar alle vertrouwen in.” Het woordgrapje valt.

“Variant. Jawohl. Nou, misschien dat we er inderdaad een Duitse variant tegenaan moeten gooien, nu dodenherdenking nadert. Het gros van de mensen gelooft dat meteen.”

“Wat doen we met die terrassen? Open of dicht?”


Hugo bekijkt zichzelf in zijn zakspiegeltje en mompelt iets van “Fraai, fraai, fraai...”

“Hugo? De terrassen?”

“Ja, ja, daar heb ik een leuke variant op bedacht. We geven de burger het gevoel dat de enkelband wordt losgemaakt, maar in werkelijkheid maken we het touwtje aan die enkelband gewoon iets langer. Ze mogen alleen met 1 persoon uit hetzelfde gezin aan een tafeltje zitten. Of hooguit met 1 persoon die niet uit dat huishouden komt. We gaan het natuurlijk vooral niet te gezellig maken. Dat zou niet verstandig zijn.”

Er klinkt wat gestommel. De deur gaat open.

“Ferd, kerel. Kom binnen. Wij zijn al begonnen. Huug vertelt net over het openen van de terrassen. Weer een geweldige teaser. Beetje vrijheid teruggeven, maar eigenlijk ook weer niet.”

Ferdinand loopt het Catshuis binnen, maar dit gaat niet zonder slag of stoot. Helemaal recht lopen lukt hem niet. “Ssssolly jongens", zegt hij met dubbele tong, "ik had nog overleg met de burgemeesters. Hubert had een Chinese rijsttafel besteld en anderhalve meter Jenever. Nou, dan weet je het wel.” Ook hij neemt plaats in een lederen fauteuil.

“Goed heren, aan de slag. Zeg het maar. Hoeveel bezoek mogen de mensen ontvangen. Nu nog maar één. Hoeveel komen er bij?”

Ferd steekt zijn vinger op. “Anderhalf, want dat is makkelijk onthouden", grapt hij en hij lacht hard om zijn eigen grap, terwijl hij met één hand over zijn kale bolletje aait. De mannen lachen met hem mee.

“Steen, papier, schaar doen?” Stelt Hugo voor. En weer is het gieren van het lachen.

“Haha, dat deed je zeker ook met je leerlingen?” Mark en Ferd komen niet meer bij.

“Nee, dat niet. Ik deed het wel bij de deal rondom Pfizer. Lucky me. Maar, om het af te ronden, drie mensen op bezoek?”

“Ho, ho, ho... Maak het nou niet te gek!” Ferd maakt een stop-beweging met zijn handen. “Straks denken ze nog dat het feest is.”

Mark slaat met zijn vuist op het bureau. “Twee. Twee mensen op bezoek en daarmee uit.” De andere mannen knikken.

“En ik stel voor dat we die avondklok er af gooien. Mijn kinderen komen nu steeds pas na 04:30 van feestjes en dat is mijn vrouw zat aan het worden. En je weet hoe het werkt bij vrouwen die chagrijnig zijn..”

Ferd vult hem aan. “Geen seks zeker? Arme jij. Nee prima joh, ik heb mijn lol er van gehad. Ik heb mij even oppermachtig gevoeld, maar die schrappen we. Voor de handhaving ook ff adempauze.”

“Horeca open?”, oppert Mark.

“Nee zeg, ben je mal. Ik heb net geregeld dat er overal picknicktafels neergezet worden. Even de ‘verdeel en heers’ erin houden. Terrassen een beeeeetje open , maar een onbeperkt aantal mensen aan de picknicktafel.”

Mark klopt Ferd op zijn schouder. “Trots op je. En op jou ook, Huug. En de woorden vaccineren en testen wat je steeds blijft herhalen. Ge-wel-dig! Je speelt je rol fantastisch. Kom mannen. We gaan even een biertje drinken. Ik doe tijdens de persconferentie wel wat natte vingerwerk. Komt goed.”

Hugo en Ferd schieten in de lach. “Nattevingerwerk? Nou Hugo, en wij maar denken dat Mark daar geen verstand van heeft. Ouwe rukker!” Mark krijgt een harde duw in zijn zij en gebroederlijk als de drie musketiers lopen ze richting de bar die in het Catshuis wél gewoon open is. En waar trouwens ook geen regels gelden. Geen mondkapje. Geen afstand. En zeker geen avondklok.


Carool Rijnierse

Carool Rijnierse is tekstschrijfster en plaatst hier dagelijks een column over het wel en wee van het leven.
Ze heeft drie zoons, drie honden en drie katten. Meer dan 22 jaar heeft ze voor haar werk gereisd en daardoor een eigen kijk op de wereld gekregen.



Geachte bezoeker,

Het maken van video's en het onderhouden van deze website kost tijd en geld. Wij hebben ervoor gekozen om ons in te zetten voor dit initiatief, omdat we menen dat het nodig is. Het is onze bijdrage aan transparante, eerlijke en volledige berichtgeving.

Waardeer je ons werk en wil je ons steunen? Dan stellen we een bijdrage zeer op prijs. Dat kan via één van onderstaande doneer-opties, of door een bestelling in onze webshop. Dankjewel!

~ Erik van der Horst

 

De tirannie zit nergens zo veilig
als onder het beeld en de vlag van de Vrijheid.

~ Walter Savage Landor