Na 14 maanden rondgewaard te hebben in een levensbedreigende pandemie, was ik inmiddels best nieuwsgierig geworden of ik het virus al doorleefd had. Ik ben mij nog nooit zo bewust geweest van het wel of niet hebben van een verkoudheid als de laatste - pak 'm beet - 59 weken. En ik weet zeker dat ik niet de enige ben. Het is mij dus opgevallen dat ik nooit ziek ben. Geen griepverschijnselen, verkoudheid of keelpijn gehad het afgelopen jaar. Eigenlijk al jaren niet.

Toen ik als 21-jarig kuikentje kwam te werken voor de KLM, was ik niet verder geweest dan Spanje en Griekenland. Bovendien leefde ik voornamelijk in dezelfde bubbel van mensen. Maar wanneer je gaat vliegen, is dat wel anders. Ik kwam opeens in aanraking met mensen uit alle hoeken van de wereld, waar ik soms wel twaalf uur mee in een buis in de lucht hing. Iedereen hoest, niest en spuugt op en over je. Niet expres, maar het gebeurt. En je wast niet ieder kwartier je handen. Ook kwam ik in landen waar de hygiëne hier en daar te wensen overliet. Ik liep met mijn Havaianas door de vieze straten van Delhi en Bombay, ik sliep in een hangmat in de jungle van Suriname en ik ging uiteten bij restaurants die geen diploma à la sociale hygiëne in hun bezit hadden. Een stormvloed van nieuwe bacteriën en virussen kreeg ik over mij heen en de eerste drie jaar voelde ik mij continue grieperig en verkouden. En daarna helemaal niet meer. Nooit meer ziek geweest, op een salmonella-infectie na. Natuurlijk heb ik ook weleens hoofdpijn. Migraine zelfs. En ook ik ben weleens moe. Maar daar blijft het bij. Wanneer ik mensen hoor zeggen dat ze twee weken in bed hebben gelegen vanwege een griepvirus, denk ik altijd dat ik van een andere planeet kom. Ik heb nog nooit in bed gelegen met een griep. Wel met een voedselvergiftiging en na een bevalling. Maar daar blijft het echt bij.

Ik was oprecht nieuwsgierig of ik antistoffen had aangemaakt. De enige manier om daarachter te komen was het doen van een antistoffentest. Een simpel bloedprikje in je vinger en een kleine tien minuten wachten. De arts die bij mij de test afnam vroeg aan mij of ik ziek was geweest en of ik de Corona-symptomen had gehad. “Nee", zei ik, "helemaal niets en totaal niet ziek geweest. Zelfs niet verkouden.” Hij waarschuwde mij dat deze test voor mij dan hoogstwaarschijnlijk geen zin zou hebben. Zelfs bij mensen die een milde vorm van covid hebben gehad slaat de test niet aan. Bij mij duurde het geen tien minuten, maar tien seconden. Meteen twee streepjes in beeld. “Gefeliciteerd", zei de arts, "je behoort tot de mensen met groepsimmuniteit.” Hij was verbaasd en ik ook. Blijkbaar is mijn lichaam in contact geweest met dit virus en heeft 't afweerstoffen opgebouwd. Al blijf ik mij afvragen ‘hoe’ en ‘wanneer.’ Want nogmaals; ik ben niet ziek geweest.

Sven Hulleman van ‘Een oorlog reeds verloren’ heeft dit soort testdagen gearrangeerd. Al een paar duizend man zijn samengekomen in Baarn en hebben dezelfde bloedtest gedaan als ik. In mei komen er weer van dit soort dagen, mocht je interesse hebben. De uitkomsten zijn natuurlijk ontzettend interessant. Want wat nu als blijkt dat er meer mensen, zoals ik, antistoffen in hun lichaam hebben? Of, zoals ook veel voorkomt, dat mensen met bloedgroep O bijna geen kans hebben om dit virus op te lopen. Wanneer dit allemaal in kaart wordt gebracht, zou het maar zo kunnen zijn dat we die vaccinatie helemaal niet nodig hebben. Groepsimmuniteit is groepsimmuniteit. En daar ging het om, toch? Nou begrijp ik wel waarom Hugo hier geen voorstander van is. Zijn doel is vaccineren, vaccineren en nog eens vaccineren. Dat is de heilige graal en buiten die tunnel bestaat er niets anders. Die portemonnee van de Big Pharma moet gevuld blijven. Net als zijn nieuwe speeltje. De nietszeggende staaf-in-de-neus-testmaatschappij, waar hij een slordige 925 miljoen euro in pompt. Niet in gezondheid, niet in de zorg. Nee, om te bewijzen dat gezonde mensen ongezond zijn. Zolang er mensen positief getest worden, kan ook de angst en de chantage in stand worden gehouden. Maar goed. Ik heb dus antistoffen in mijn bloed. En aangezien de arts mij niet voor niets feliciteerde, ga ik vanaf nu maar weer eens flink de bloemetjes buiten zetten. Ik heb het eerlijk verdiend.


Carool Rijnierse

Carool Rijnierse is tekstschrijfster en plaatst hier dagelijks een column over het wel en wee van het leven.
Ze heeft drie zoons, drie honden en drie katten. Meer dan 22 jaar heeft ze voor haar werk gereisd en daardoor een eigen kijk op de wereld gekregen.



Geachte bezoeker,

Het maken van video's en het onderhouden van deze website kost tijd en geld. Wij hebben ervoor gekozen om ons in te zetten voor dit initiatief, omdat we menen dat het nodig is. Het is onze bijdrage aan transparante, eerlijke en volledige berichtgeving.

Waardeer je ons werk en wil je ons steunen? Dan stellen we een bijdrage zeer op prijs. Dat kan via één van onderstaande doneer-opties, of door een bestelling in onze webshop. Dankjewel!

~ Erik van der Horst

 

De geboorte van een recht
betekent bijna altijd de dood van een vrijheid.

~ Sully Prudhomme